Chili

pdfgallery

Het Mediterrane Chili


Kaart van Chili met een selectie van steden, parken en biomen

https://www.chateau-perouse.com/assets/bestanden/gallery/9/280.jpg

Er is een oppervlakte van 5ha gewijd aan de Chileense landschappen binnen het park waarvan 1ha toegankelijk zal zijn voor bezoekers in de vorm van een reis door verschillende sfeer-beelden. Deze zullen een verkorte weergave bieden van wat Chili te bieden heeft aan mediterrane-flora.

De sferen hebben dezelfde namen als de Chileense parken naar welke zij refereren, zodat bezoekers een overeenkomst kunnen ontdekken tussen het botanische park Château Pérouse en wat mogelijk is te ontdekken in deze parken in Chili.

De route zal door diverse parken gaan, te weten:

  • Laurissilva (A) - Fray Jorge National Park - Coquimbo (Laurissilva)
  • Sclerophyl Woodland (B) - La Campana National Park - Santiago (Matorral)
  • Sclerophyl Woodland (C) - La Campana National Park - Santiago (Nat Matorral)
  • Woodland (D) - Altos de Lircay National Park - Concepción (Gemengd bos)
  • Coniferous Woodland (E) - Nahuelbuta National Park - Concepción (Araucaria bos)
  • Woodland (F) - Nonguén Reserve National - Concepción (Gemengd bos)
  • Coniferous Woodland (G) - Conguillo National Park - Valdivia (Araucaria bos)
  • Woodland (H) - Huilo Huilo National Park - Valdivia (Valdiviaan bos)
  • Woodland (J) - Villarrica National Park - Valdivia (Valdiviaan bos)

Plattegrond van de toekomstige Chileense tuin. Dit is geen statische afbeelding. Zoom in en uit (+/-) voor meer details.

Algemene Chileense informatie

Chili strekt zich uit over 760.000km². Wij moeten ons realiseren dat de afstand tussen het noorden en het zuiden van Chili gelijk is aan die tussen de bronnen van de Nijl in Zuid-Soedan tot Kopenhagen in Denemarken. Door zijn specifieke ligging kan Chili's flora vergeleken worden met dat van een eiland. In het westen grenzend aan de Stille Oceaan, het noorden aan de Atacama woestijn, in het oosten aan het majestueuze Andes gebergte en in het zuiden aan de ijzige wateren van Antarctica. Het Mediterrane gebied is ongeveer 280.000km² en dat is 36% van het hele gebied. Het is ook de meest dichtbevolkte regio.

Het Mediterrane gebied strekt zich uit tussen Antofagasta op de 38ste breedtegraad en de 40ste breedtegraad. Een kleine mediterrane enclave bestaat ook in de gematigde zuidelijke Trans-Andes rond Chile Chico in de buurt van Perito Moreno, aan het meer van Buenos Aires en in de buurt van de Argentijnse grens. Deze mediterrane klimaatzone ligt hoog in de Andes, ten zuiden van de 25ste breedtegraad. (Bron: H.N Le Houerou). Het zal verassend zijn om de vele plantkundige en klimaattechnische gelijkenissen met Californië te aanschouwen. De verandering van de vegetatie van Noord naar Zuid is indentiek aan die van Californië maar dan van Zuid naar Noord.

Klimaat

Er zijn drie mediterrane klimaatzones in Chili:

  1. Klimaat met een langdurig droog seizoen; De gemiddelde temperatuur in deze zone ligt tussen 14°C en 15°C.
  2. Klimaat waar het droge seizoen en het regenseizoen dezelfde tijdsduur hebben; De temperaturen zijn iets lager dan in het mediterrane klimaat met een langdurig droog-seizoen. Het regent tussen april en november.
  3. Klimaat met een kort droog seizoen; Het is een overgang tussen het mediterrane klimaat en het regenachtige klimaat. De jaarlijkse gemiddelde temperatuur is 12°C met vier droge maanden van november tot maart.

De noordelijke centrale zone van Chili heeft een overheersend Mediterraan klimaat. De luchtvochtigheid en de gematigde temperatuur zijn het gevolg van de nabijheid van de Stille Oceaan. In de winter daalt de temperatuur sterk en komt er vaak ochtend-vorst voor. Er is weinig sneeuwval in de Pre-Cordillera en in het oostelijke deel.

Ten zuiden van deze regio, in de steden Chillán, Talca en Linares, worden in de zomer hoge temperaturen waargenomen. Verder naar het zuiden wordt de kou intenser vanwege de polaire luchtstromingen en veel neerslag. Het mediterrane klimaat dwingt plantensoorten de droogte te doorstaan van de lente tot de herfst. De vegetatie past zich aan door middel van morfologische veranderingen.

Aangaande de vegetatie

Volgens de catalogus van Marticorena en Quezada (1985) bestaat de flora van Chili uit 192 families, 1.032 geslachten en 5.215 soorten. De 2.700 Chileense endemische soorten vertegenwoordigen 52% van alle soorten. Binnen de inheemse flora kennen we bijvoorbeeld de zuidelijke beuk (Nothofagus), waaronder 3 sclerofiele soorten en 8 soorten zijn bladverliezend; 80% is aanwezig in het Chileense Mediterrane klimaat.

Het nationale park La Campana is een voorbeeld van een gemengde samenstelling van geo-botanische elementen, gelegen op de 33ste breedtegraad, in het centrum van het Mediterrane gebied. De neo-tropische soorten hebben er de overhand evenals die uit de periode van het super continent Gondwana. Mediterraan Chili heeft een schat aan soorten wat duidt op een actieve ontwikkeling in de recente geologische periode.

De flora van mediterraan Chili wordt gekenmerkt door zijn vele endemische en unieke genres. Bijna 52% van de taxa zijn endemisch binnen Chili waarvan 30% endemisch zijn binnen centraal Chili. De internationale wetenschappelijke gemeenschap heeft het belang van de instandhouding van de endemische soorten van Chili erkend.

Binnen de ecoregio van de Chileense "garrigue" groeit het sclerofiele bos. Deze bioom is typisch voor het sclerophylle Chili, gelegen tussen de Valparaíso-regio en de Biobio-regio. Xeromorphe soorten ontwikkelen zich met taaie bladeren om de zomer droogte te weerstaan. De vegetatie heeft een beperkte gelaagdheid waardoor een kruidachtig onderstruikgewas zich kan ontwikkelen.

De ecoregio "Matorral" heeft vele inheemse plantensoorten met affiniteiten met de Zuid-Amerikaanse tropische fauna van Antarctica en de Andes.

De "Matorral Chileno"

De thuisbasis van een rijke diversiteit aan planten- en diersoorten. Er zijn hoge niveaus van regionale en lokale endemisme, vooral bij planten. De "Matorral chileno" is een 100km brede strook die zich uitstrekt langs het centrale deel van de Chileense kust.

In de gehele "Matorral chileno" groeien veel cactus-soorten. Bijna 1.500 soorten zijn endemisch voor de regio. De ecoregio wordt bedreigd door de ontwikkeling van de landbouw, frequente branden, exotische soorten en overbegrazing.

Deze lange en smalle ecoregio grenst in het westen aan de Stille Oceaan en in het oosten aan de zuidelijke Andes. Het vertegenwoordigt het overgangs-leefgebied tussen de uiterst-droge Atamacama woestijn in het noorden en het vochtige Valdiviaanse bos in het zuiden. Langzaam verandert het landschap van een woestijn (Trichicereus ssp en Bahia ambrosioides) in struikgewas (Acacia caven, Puya chilensis, Fuchsia lycioides) en uiteindelijk in "Matorral".

De "Matorral Chileno" regio is de thuisbasis van verschillende plantengemeenschappen; een mengsel van hardloof bossoorten, struiken, kleine bomen, cactussen en bromelia's (Lithraea caustica, Trevoa trinervis en Alstroemeria spp). 

De "Matorral" komt voor tussen de 32ste en 37ste breedtegraad, van La Serena tot Concepción. Het verschilt van de "Chaparral" van Californie door de verspreid staande palmbomen (Jubilaea chilensis), boomachtige bromelias (Puya ssp) en kolomachtige cactussen (Trichocereus chiloensis). De blijvende grassen zijn overwegend geofyten. Een goede plaats om diverse mediterrane begroeiingssoorten samen te zien is in het nationale park La Campana.

De Chileense "Matorral" is relatief klein en in hoogte variërend van zeeniveau tot 1500m. Vochtige zeewaarts gekeerde hellingen binnen de "Matorral"-zone kunnen bekleed zijn met een vochtig bos (Bosque Laurofilo) waarin soorten voorkomen zoals Crinodendron patagua en Beilschmeidia miersii.

Kust Matorral

Kust Matorral is een laag, zacht kreupelhout dat zich uitstrekt vanaf La Serena in het noorden tot Valparaiso in het zuiden. Men kan er lage struiken zoals Fuchsia lycioides en Lobelia polyphylla vinden alsmede grotere struiken zoals Escallonia pulverulenta, Puya chilensis en Puya venusta.

Het Espinal

Het Espinal is een savanne achtige plantengemeenschap, die bestaat uit ver uit elkaar geplaatste boomgroepen. Een groot gedeelte van de Espinal was vroeger "Matorral" gedegradeerd, door de eeuwen heen, door intensieve begrazing van schapen, geiten en runderen.

De Espinal in een andere soort plantengemeenschap die opvalt in Coquimbo. Deze planten komen veelvuldig voor in een droge atmosfeer en wordt over het algemeen gevonden op lage hoogtes. De meest noordelijke plantengemeenschap is in de buurt van Samo Alto.
De Espinal wordt gedomineerd door de stekelige Espino (Acacia caven) en in mindere mate door twee andere bomen: Guayacan (Porlieria chilensis) en Algarrobo (Prosopis chilensis). Het algemene aspect van de Espinal is een min of meer open bos met bomen, verspreide klomp-grassen en stekelige struiken, en met een overvloed aan bodembedekkers die kortstondig bloeien in de lente.

Er zijn tal van meningen over de vraag of de Espinal een natuurlijke of een door de mens veroorzaakte bioom is. De vegetatie, natuurlijk of door de mens aangelegd, maakt deel uit van de regio en zal worden beschouwd als de andere vormen van mediterrane vegetatie. De Espinal lijkt uit te breiden naar de zwaar begraasde gebieden bestaande uit lage sclerofiele bossen.

Het sclerofiele bosland

De maximale bovenste limiet van de vegetatie volgt een neerwaartse trend van noord naar zuid. Ter hoogte van La Serena is de limiet 4.000m en daalt naar het zuiden tot 2.000m ter hoogte van Concepcion. We onderscheiden verschillende soorten bossen:

Sclerophyll bossen en wouden waren ooit uitgebreider, maar bestaan nu uit kleine bosjes aan de kust en binnen de uitlopers van de Andes. De sclerophyll wouden en bossen bestaan voornamelijk uit groenblijvende sclerophylle bomen.

Het sclerophyll bos is vergelijkbaar met de Californische eikenbossen. Een typische boom van het "Bosque" is de Boldo (Peumus boldus), die opvallend veel gelijkenis vertoont met de Californische kust eik (Quercus agrifolia). Andere kenmerkende matorral soorten zijn de Chileense eik (Cryptocarya alba), Lobelia excelsa, de Mayten (Maytenus boaria) en Quillaja saponaria. We kunnen een gemiddelde hoogte van deze bossen schatten op 10m.

Het "klassieke" bos. Vóór de Spaanse verovering van Chili waren de centrale vallei, de stranden van de kust en de Andes-uitlopers meer bebost. De stichting van Santiago in 1541 en het graven van een tunnel, leidde tot het voortdurend kappen van een enorme hoeveelheid bomen. Er blijven desondanks verborgen gebieden met bomen als de Patagonische eik (Nothofagus obliqua), het Kaneel van Magellan (Drimys winteri) en de Kôwhai (Sophora microphylla). De hoogte van het bos varieert van 10m tot 25m.

Regenwoud. Sommige bossen, gelegen aan de zuidelijke grens van de perimeter van het mediterrane klimaat, trekken onze aandacht. Hoewel ze gedijen in koelere klimaten maken ze de verbinding met de sclerofiele bossen.

Met de toegenomen neerslag en de kortere droge seizoenen worden andere boomgroepen dominant. De hoogte van deze bossen kunnen variëren van 20m tot 30m. Verschillende soorten van zuidelijke beuken (Nothofagus) overheersen in het zuidelijke deel van de mediterrane klimaat zone in het centrum van Chili bij Concepcion. Deze beuken komen uit dezelfde familie (Fagaceae) als de eik en de kastanjeboom.

In centraal Chili bleef het loofbos 'Roble - Hualo' beter intact. Hoewel gelegen aan de voet van de Andes ten zuiden van Santiago zijn de twee dominante soorten die hun naam geven aan het bos goed aangepast aan koudere temperaturen en hogere luchtvochtigheid. Ze zijn zelfs bestand tegen winters met sneeuw in de hoger gelegen gebieden. We vinden deze soorten ook gemengd in het sclerofiele bos op de overgang naar lager gelegen gebieden.

Aan de zuidkant van de mediterrane klimaat zone zijn er uitgestrekte bossen van Araucaria. Het geslacht Araucaria is een primitieve conifeer waarvan sommige taxa ook te vinden zijn in het oosten van Australië en Nieuw-Zeeland.

We kunnen de nationale parken van de Andes-uitlopers (Conguillio NP) en de stranden aan de kust (Nahuelnuta NP) ontdekken op de 38ste breedtegraad.